بـده دستاتـو بـه مــن تا باورم شـه پیشمی

می دونم خوب می دونی، تو تار و پود و ریشمی

تـو که از دنیا گذشتی واسه یک خنده ی من

چرا من نگذرم از یه پوست و خون به اسم تن

تــو خیــالمــم نبــود دوبــاره عـاشقـــی کنـــم

ممنونـــم اجازه دادی با تـــو زنــدگـی کنــم

نمی دونم چی بگـم که باورت شه جـونمـی

تـوی این کابـوس درد ، رویـای مهـربونمـی

می دونـی با تــو ، پـرم از شعــر و ستاره

می دونـی بی تــو ، لحظــه حرمتــی نــداره

مــی دونــی در تــــو ، ایــن خـــــدا بـــوده

کـــه تــونـستـــه گـــل عـشقــــو بکـــاره

وقتی حتی پیشمی ، دلم برات تنگ می شه باز

عشق تـو ، تو لحظه هام حادثه ساز و قصه ساز

به جون خودت که بی تـو از نفس هم سیر می شم

نمی دونم چی می شه بدجوری گوشه گیر می شم

ممنونـم کـه بچــه بازی هامـو طاقـت می کنی

هـر چقدر بد می شم اما تو نجابت می کنی

هـر کجای دنیـا بـاشـم بـا منـی و در منـی

نگـران حال و روزم بیشتر از خـود منـی

می دونـی با تــو ، پـرم از شعــر و ستاره

می دونـی بی تــو ، لحظــه حرمتــی نــداره

مــی دونــی در تــــو ، ایــن خـــــدا بـــوده

کـــه تــونـستـــه گـــل عـشقــــو بکـــاره

درد عشقی کشیده ام که مپـرس

زهـر هجری چشیده​ام که مپــرس

گشتــه ام در جهــان و آخــر کـار

دلبـــری بــر گـزیــده ام کـه مپــرس

آن چنــان در هــــوای خـــاک درش

مـی رود آب دیـــده ام کــه مپــرس

من بـه گوش خـود از دهانش دوش

سخنـانــی شنیــده ام کـه مپــرس

سوی من لب چه میگزی که مگوی

لــب لعلـی گـزیــده ام کــه مپــرس

بـی تـــو در کلبــه گدایــی خـویــش

رنــج هایـی کشیــده ام کـه مپــرس

همچـو حافــظ غریــب در ره عشــق

بـه مقـامـی رسیــده ام کـه مپــرس

کاش بـودی تـا دلـم تنهــا نبـود

تـا اسیــر غصــه فــردا نبــود

کاش بــودی تا بـرای قلـب مـن

زنــدگی این گونه بی معنا نبـود

کاش بـودی تا لبـان سـرد مــن

قصـه گـوی غصـه غـم هـا نبـود

کاش بـودی تا نگـاه خستــه ام

بی خبـر از مــوج و از دریـا نبـود

کاش بـودی تـا زمستـان دلــم

این چنین پرسوز و پرسرما نبود

کاش بـودی تـا فقـط باور کنی

بعد تــو ایــن زنــدگی زیبـا نبـود

نه شوقی برای ماندن ، نه حسی برای رفتن ،
نه اشکی برای ریختن ، نه قلبی برای تپیدن
نه فکر اینکه تنها میشوم ، نه یاد آنکه فراموش میشوم
بی آنکه روشن باشم ، خاموش شدم ، غنچه هم نبودم ، پرپر شدم
بی آنکه گناهی کرده باشم ، پر از گناه ، یخ بسته ام دیگر ای خدا…
تحملش سخت است اما صبر میکنم ، او که دیگر رفته است ، با غمها سر میکنم
شکست بال مرا برای پرواز ، سوزاند دلم را ، من مانده ام و یک عالمه نیاز
نه لحظه ای که آرام بمانم ، نه شبی که بی درد بخوابم !
نه آن روزی که دوباره او را ببینم ، نه امروزی که دارم از غم رفتنش میمیرم…
نه به آن روزی که با دیدنش دنیا لرزید ، نه به امروزی که با رفتنش دنیا دور سرم چرخید
پر از احساس اما بی حس ، لبریز از بی وفایی، خالی از محبت!
این همان نیمه گمشده من است ؟
پس یکی بیاید مرا پیدا کند ، یکی بیاید درد دلهای بی جواب مرا پاسخ دهد!
یکی بیاید به داد این دل برسد ، اینجا همیشه آفتابی نبوده ، هوای دلم ابری بوده
مینوشتم ، نمیخواند ، اگر نمی رفتم ، نمی ماند ، رفتم و او رفته بود ، همه چیز را شکسته بود، روی دیوار اتاق نوشته بود که خسته بود !
دلی را عاشق کنی و بعد خسته شوی ، محال است که به عشق وابسته شوی !
با عشق به جنون رسیدم ، همه چیز را به جان خریدم ، جانم به درد آمد و روحم در عذاب ، لعنت بر آن احساس ناب ، که دیگر از آن هیچ نمانده ، هیچکس هنوز آن شعر تلخ مرا نخوانده !

رفتنت..........نبودنت................نامردیت.......
هیچکدام نه اذیتم کرد نه ناراحت ونه واسم سوال شد
فقط یه بغض داره خفم میکنه :
چجوری نگات کرد که منو تنهاگذاشتی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟